کمیسیون حقوق بشر پان ایرانیست
آزاد شدگان که ۱۲ نفر از ۱۳ بازداشتی تجمع چهارشنبه ۱۷/۱۲/۸۵ را تشکیل میدادند عصر روز پنجشنبه ۱۹/۱۲/۸۵ با صدور قرار کفالت آزاد شدند.گفتنی است این افراد برای روز دوشنبه آینده به دادگاه فرا خوانده شدند.
همچنین یک نفر از آنان به زندان اوین منتقل شده است.
اسامی تعدادی ازبازداشت شدگان تجمع دیروز مورخه ی ۱۷/۱۲/۷۵ که به مناسبت روز جهانی زن برگزار می شد به این صورت دانسته شد:
بانوان:مارال فرخی و گیتا احمدی از فعالان حقوق زن -ناهید نوروزی و منا فیاض بخش
گفتنی است خانواده ی نام بردگان نسبت به وضعیت و محل نگهداری بازداشت شدگان در بی اطلاعی بسر می برند. تا کنون از محل نگهداری نام بردگان خبری بدست نیامده است.
در این تجمع که با جهت گیری اعتراض به قوانین تبعیض امیز بیگانه با فرهنگ جامعه ی ایرانی برگذار می شد، برخورد نیروهای امنیتی منجر به بازداشت گروهی از حاضرین شد.تاکنون از تعداد بازداشت شدگان و محل نگاهداری انان اگاهی درستی به دست نیاورده ایم.
در ضمن لازم است خاطر نشان شویم که قبل از برگزاری تجمع به مناسبت روز جهانی زن، گروهی از معلم های گرانقدر نیز در محل فوق الذکر تجمعی برگزار کردند .برخی از شنیده ها از بازداشتی تنی چند در این تجمع خبر می دهد.
مشروح این تجمعات و اخبار تازه ی دریافتی در پیرامون انها تا ساعاتی دیگر به اگاهی سروران خواهد رسید.
بنا بر اطلاع ما اسامی آزاد شدگان به شرح زیر است:
نیلوفر گلکار، سارا لقایی، ساقی لقایی، فریده انتصاری، پرستو سرمدی، ناهید انتصاری، سارا ایمانیان، پرستو دوکوهکی
مدتي است كه فشار بر فعالان زنان از سوي حاكميت فرقه اي به اوج خود رسيده است. احضار پياپي اين فعالان به مراجع قضايي وامنيتي ودستگيري گسترده معترضين تجمع كننده در مقابل دادگاه انقلاب حاكميت ، آغاز دوباره برخورد ها را نشان ميدهد .
28 سال از حكومت جمهوري اسلامي ميگذرد و ما همچنان شاهد نقض گسترده حقوق زنان و دختران ميهن مان ، در كنار نقض حقوق ديگر اقشار جامعه ، از سوي حاكميت فرقه اي هستيم . آنجه در طي اين سالها علاوه بر لغو قانون مترقي خانواده و ديگر قوانين موضوعه كه در سايه جنبش زنان ايران از دوران مشروطه تا سال 57 حاصل شده بود ؛ نصيب زنان ايراني از حكومت ، وضع قوانين متحجرانه ومنافي با شئونات ملي وحقوق انساني آنها بود. ودر كنار همه اينها بايد انواع توهين ها وتحقير ها ي صورت گرفته از سوي مقامات و اظهار نظرهاي تنگ نظرانه آنها در مورد زنان را نيز اضافه كرد.
روشن است كه زنان سربلند ايراني براي هميشه تن به اين خفت وخواري نخواهند سپرد وهمواره سعي در رسيدن به حقوق برابر و انساني خود خواهند داشت . در اين ميان اما حاكميت فرقه اي مانند موارد ديگر سعي در سركوب اقدامات و اعتراضات زنان داشته است كه با پايداري و ايستادگي زنان آزاده ايراني رو بروشده است كه همواره از هر فرصتي براي رساندن نداي اعتراض خود به گوش حاكميت ، استفاده كرده اند . دستگيري گسترده و تاسف بر انگيز بيش از ۳۰ تن از فعالين زنان در آستانه " روز جهاني زن " نيزدر راستاي همين اقدامات سركوب گرانه ارزيابي ميشود.
" دادگران پان ايرانيست " ضمن اعتراض به اين قبيل اقدامات و با هشدار به مسؤولان حكومتي مبني بر اين كه اين گونه برخورد ها راه به جائي نخواهد برد ونميتواند ملتي را از حقوق خود محروم كند ، حمايت همه جانبه خود را از " جنبش زنان ايراني " تا دستيابي كامل و بي قيد و شرط آنان به حقوق انساني خود اعلام می دارد.
پاینده ایران
دادگران پان ایرانیست
مطلب زیر از طرف یکی از دوستان " آرش جهانشاهی" به نام "امین ضابطی" به دست ما رسیده است که آن را با اندکی تلخیص ملاحظه می کنید:
آرش جهانشاهی کسی که قرار بود جمعه به طرف سدسیوند و پاسارگاد حرکت کند به دلیل مشکلی صبح روز شنبه به راه افتاد و سفر خودش رو شروع کرد . سه روز از سفر آرش گذشته بود. ساعت چهار بعد از ظهر بود وچیزی به تاریک شدن هوا نمانده بود و آرش به دنبال جایگاه مناسب می گشت تا چادر بزنه و شب رو آنجا بگذرونه . ساعت شش بعد از ظهر میشه و آرش به دلیل این که به هیچ آبادی نرسیده و خسته است کنار یک بیلبورد تبلیغاتی تکه ای زمین خشک پیدا میکنه وچادر میزنه . آرش بعد از این که آماده برای استراحت میشه و داخل کیسه خواب میره بعد از مدتی چراغ گردون پلیس رو میبینه که روی چادرش می افته.بعد از دقایقی صدایی به آرش میگه بیا بیرون و لگدی هم به چادر میزنه . آرش به این امید که پلیس هست و خطری براش نداره میاد بیرون و یک سرباز و استوار مافوقش وسایل آرش رو میگردن و به کارد شکاری که آرش برای دفاع از خودش و انجام کارهاش آورده بوده گیر میدن و البته به دلیل اختلال در نظم اتوبان او را بازداشت میکنند و حتی نمیزارند وسایلش رو درست جمع کنه . آرش رو به 85 کیلومتر عقب تر جایی که آرش سه روز طول کشیده تا راه برود می برند و به پاسگاه عوارضی تهران می برند . در پاسگاه یه گروهبان از او بازجویی می کرد و گفته های آرش رو می نوشت و در همین حال سرگردی وارد میشه و از اون درباره پرچمی که روی اون نوشته سیوند را آبگیری نکنید می پرسه .پس از اتمام بازجویی و صورتجلسه وسایل آرش رو به بازداشتگاهی می برند که یک نفر در اون بوده . نیمه های شب سربازی آرش رو بیدار میکنه و میگه بیا و دو لباس شخصی که حدودا پنجاه و بیست ساله بودند آرش رو داخل یک ماشین آمبولانس تویوتا استیشن می کنند و می برند . شیشه ها رنگی بود و
آرش نمی دونست که کجا میره . بعد از دقایقی چشم بند به آرش می زنند . و بعد از مدتی پس از باز شدن در بزرگی آرش رو پیاده می کنند و می برند . و داخل اتاقی چشم او را باز کردند و دستبندی که به دستش بود رو به میز بستند . آرش تنها چیزی که تو این اتاق می دید دوصندلی و یک میز و یک مهتابی بود . بعد از نیم ساعت فردی با کت و شلوار وارد میشه و خودکار و کاغذی به آرش میده و میگه بنویس . ولی آرش میگه چی بنویسم اصلا شما کی هستین ؟ . اون فرد نگاهی به آرش میکنه و با برداشتن کاغذ و قلم میره بیرون .هفت هشت ساعت میگذره و از هیچ کس خبری نمیشه . حتی به اون اجازه دستشویی کردن هم نمیدن . بعد از گذشت دوازده ساعت اون فرد دوباره میاد و به آرش میگه بنویس . آرش اینبار دیگه مینویسه و از مخالفتش با آبگیری سد سیوند . بازجویی شروع میشه : آخرین بار کی توی اینترنت بودی ؟ از کجا و توی چه سایتی بودی ؟ کدام یک از دوستات و فامیل هات خارجند ؟ اسم و آدرس همه دوستات رو بگو ؟ بعد از تمام شدن سوال ها در اقدامی توحین آمیز آرش رو با همون آمبولانس به پاسگاه عوارضی بردند و پلیس هم از اون تعهد گرفت که دیگه تو حریم اتوبان دیده نشه . آرش می خواد به سفرش ادامه بده اما نصف وسایلش نیست . میله های چادرش که به درد کسی نمی خورد نیست . اینه امانت داری پلیس از وسایل آرش ؟ آرش تنها و بدون وسایل چه جوری باید به راهش ادامه بده ؟
دادگران پان ایرانیست:اطلاع پیدا کردیم که وی همچنان به سفر خود ادامه میدهد.به نوبه خود برایش آرزوی موفقیت میکنیم.
ادوارنیوز:
مراسم سخنرانی با عنوان «صیانت از میراث فرهنگی» در سازمان دانش آموختگان ایران برگزار می شود.
به گزارش روابط عمومی سازمان، در این مراسم که به بررسی موضوع آبگیری سد سیوند اختصاص دارد آقایان بهاالدین ادب و کوروش زعیم سخنرانی خواهند کرد.
این مراسم روز چهارشنبه 9 اسفند، ساعت 5:30 بعدازظهر در محل سازمان دانش آموختگان ایران واقع در خیابان خواجه نصیرالدین طوسی، نرسیده به میدان سپاه، پلاک 201 طبقه سوم برگزار خواهد شد.
رادیو فردا:
محاکمه منصور اسانلو ، رییس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، به شکلی غیر علنی، روز شنبه، پنجم اسفند ماه، در شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب درخیابان معلم شروع شد.
جعفر عظیم زاده، مسوول روابط عمومی اتحادیه «کارگران اخراجی و بیکار» به رادیو فردا گفت که در جلسه محاکمه آقای اسانلو، از ورود اعضای خانواده و تمامی همراهانش به جلسه جلوگیری به عمل آمده است. اتهام آقای اسانلو، اقدام علیه امنیت ملی عنوان شده است.
منصور اسانو، رییس هیات مدیره سندیکای رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه نیز پیش از آغاز محاکمه خود در مصاحبه با رادیو فردا گفت: «دکتر یوسف مولایی، و پرویز خورشید، وکلای مدافع من، هفته گذشته، مجموعا به مدت هشت ساعت، پرونده هزار و ۲۰۰ صفحه ای مرا مطالعه کرده اند.»
به گفته آقای اسانلو، وکلای مدافعش گفته اند که هیچ موردی در پرونده به عنوان سند و یا مدرک علیه او وجود ندارد.
«این پرونده، سیاسی نیست»
آقای اسانلو ابراز امیدواری کرد که دادگاه، مطابق موازین و قانون اساسی به پرونده اش رسیدگی کند و اضافه کرد: «وکلای مدافع من گفته اند اگر حب و بغضی درکار نباشد، و اگر نگاه سیاسی و امنیتی وارد پرونده نشود، دادگاه رای به بی گناهی ام خواهد داد».
رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه همچنین گفت: «بحث دیگر این است، که پرونده مطرح شده در دادگاه، یک پرونده کارگری صنفی و تشکل یابی برپایه قوانین داخلی و نیز قوانین معتبر جهانی است، و بنابراین، نمی توان چیزی را به عنوان جرم در آن یافت».
وی با از اینکه درایران، به گفته او «برای سال های طولانی»، بحث سندیکا مطرح نشده بود، ابراز تاسف کرد و افزود: «به دلیل اینکه این موضوع، منافع بخشی از مدیریت شرکت واحد را به خطر انداخته بود و به دلیل روابطی که بین این دسته از مدیران و دوستانشان، که اغلب نظامی و سپاهی هستند، و الآن در سمت های گوناگون، مانند شورای تامین استان، شهرداری و شرکت واحد و برخی نهادهای امنیتی سمت هایی دارند، وجود دارد، مخالفان سندیکا، با ایجاد یک پل های اینچنینی ارتباطی، پرونده صنفی و ساده کارگری ما را به یک مرحله امنیتی کشاندند، درحالی که اصلا چنین چیزی مطرح نبود.»
ماجرای حمله به دفتر سندیکا
منصور اسانلو گفت که معتقد است، ریشه محاکمه روز شنبه، پنجم اسفند، به «تلاش برای جلوگیری از رسیدگی به پرونده ای باز می گردد، که در ارتباط با حمله بخشی از اعضای خانه کارگر به محل سندیکای رانندگان شرکت واحد تهران و حومه در روز ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۴ خورشیدی تشکیل شد.»
به گفته وی، در این حمله، دفتر سندیکا به شدت آسیب دید و اعضای حاضر در آن محل، از جمله خود او، مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.
آقای اسانلو با اشاره به دستگیری اعضای هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، که اعتراض رانندگان شرکت واحد را به دنبال داشت، اضافه کرد: «اگر اعضای هیات مدیره در روز اول دی ماه دستگیر نمی شدند، اصلا اتفاقی روی نمی داد و ما می توانستیم با ادامه گفت و گوهای یک سال گذشته با مدیر عامل و هیات مدیره شرکت واحد، به تدریج، حقانیت حرف هایمان را جا بیندازیم».
منصور اسانلو در همین ارتباط افزود: «با وساطت آقای طلایی، هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه توانسته بود سه نشست مشترک را با هیات مدیره شرکت واحد برگزار کند، و آقای نوریان، مدیر عامل وقت شرکت واحد، به تدریج داشت به ما اعتماد پیدا می کرد. متوجه می شد که بحث ما، امنیتی و براندازانه و ضد نظام نیست، بلکه یک حق طلبی مشخص کارگری در چارچوب قوانین و درجهت یک تشکل لازم برای کارگران، مانند تمام کشورهای دنیا، است».
او اظهار داشت: «پرونده سندیکا در شرایطی تبدیل به یک پرونده امنیتی – اطلاعاتی شد، که بسیاری از بازجویانی که همکارنم را در یک سال گذشته بازجویی کردند، متوجه شدند که اقدام هیات مدیره سندیکا نه سیاسی، بلکه در جهت دفاع از خواسته های صنفی رانندگان شرکت واحد بوده است.»
مشکلات رانندگان شرکت واحد
آقای اسانلو در تشریح مشکلاتی که رانندگان شرکت واحد دارند، گفت: «به رانندگان شرکت واحد، هرماه، ۲۱۰ تومان به عنوان حق خواربار، ۱۲۰۰ تومان برای ناهار که حتی نمی توان با آن یک نان سنگک در ۳۰ روز ماه خرید و ۱۰ هزار تومان حق مسکن پرداخت می شود. این در شرایطی است، که با توجه به تورم و گرانی امروزه در جامعه، حتی افزایش ۱۰۰ هزار تومانی دستمزد رانندگان، که با تلاش شان و نیز سندیکا تحقق یافت، کفاف زندگی آنها را نمی دهد».
رییس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه گفت: «رانندگان شرکت واحد به اجبار در نواحی اطراف تهران، حتی در ۵۰ کیلومتری تهران، صبح زود و حدود ساعت سه صبح، به سرکار می روند و خود همین موضوع که گاه باعث مرگ های پیاپی همکاران مان می شود، در جایی انعکاس پیدا نمی کند. برای مثال، چندی پیش، یکی از همکاران زیر اتوبوس رفت و یا همکار دیگری که بر اثر در رفتن جک در زیر اتوبوس و افتادن اتوبوس بر روی شکمش کشته شد. تازه اینها در کنار مرگ و میرهایی است که بر اثر آلودگی هوا و بیماری های ناشی از کار روی می دهند.»
منصور اسانلو گفت: «اینها واقعیاتی بوده اند، که سندیکا آنها را مطرح کرد، و آمار مربوطه را هم به مسئولان شرکت واحد ارائه داد. این موضوع نشان می دهد که وجود سندیکا، کمک است، نه دشمنی و تقابل، اما متاسفانه برخی این موضوع را درک نکرده اند و یک پرونده بیهوده امنیتی را تشکیل داده اند.»
تاکنون از محل بازداشت آنها خبری در دست نیست.
